Nine MuSiC

!! SPOIL ALERT !!




(ฉาก โต้งและมิว นอนหนุนหมอนสีเขียวคนละใบ ในห้องของมิวที่บ้านมิว)

โต้ง: แล้วที่ผ่านมา มิวเป็นไงบ้าง

มิว: เล่นดนตรีสนุกดี

โต้ง: อยู่คนเดียว ไม่เหงาบ้างหรอ

มิว: เหงาจนน่ากลัว

โต้ง: แล้วมันเป็นไง เหงาจนน่ากลัว

มิว: ก็อย่างตอนเด็กๆ อะ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่มะ
แต่พอโตขึ้น ความเหงามัน... เห้. กว่านั้นมาก

โต้ง: แล้วมันเห้. ใส่มิวยังไง

(แล้วมิวเล่าเรื่องอาม่าเสียตอน ขึ้น ม.2 และอยู่คนเดียวมาตลอด 5 ปีที่ผ่านมา)

มิว: มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะยิ่งผ่านไปนานนาน เราก็ยิ่งคิดถึงอาม่า
เราก็เลยตั้งคำถามขึ้นว่า ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้หรอ
ถ้าวันนึงเนี่ย เราต้องเสียเค้าไป
แล้วไอ้การจากลา... มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โต้งก็รู้ดี...
มันจะเป็นไปได้หรอโต้ง ที่เราจะรักใคร โดยไม่กลัวการสูญเสีย

(โต้งน้ำตาซึม)

มิว: แต่อีกใจนึงก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้หรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย เนี่ยแหละคือความเหงา เราอยู่กับมันมา 5 ปี ทำไมเราจะไม่รู้ว่ามันทำร้ายเรายังไง
แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ

โต้ง: มิว...
(โต้งเรียกชื่อมิว มิวหันมามอง แล้วโต้งก็กางมือไปโอบมิวไว้)









....

เจอคำถามแรก ว่าจี๊ดเจ็บสุดๆ แล้ว คำถามที่สองยิ่งฆ่ากันให้ตายได้เลยนะเนี่ย
กับคนที่ผ่านความเหงามาอย่างนี้... (อาจไม่เหมือน แต่ก็มีส่วนเหมือนเยอะ)


ถ้าเรารักใครมากๆ เราจะทนได้หรอ ถ้าวันนึงเนี่ย เราต้องเสียเค้าไป...

ไม่รู้นะ เคยพยายามหาคำตอบให้ตัวเองกับคำถามนี้มาแล้วหลายครั้ง
จนชินชากับความรู้สึกนี้แล้วก็รู้สึกเฉยๆ กับมันไปซะแล้ว
แล้วทำไมต้องมาเจอในเรื่องนี้อีกด้วย ...
เห้อ....
(เลยกลายเป็นว่า ช่วงนี้นอนกอดหมอนน้ำตาไหลอยู่ทุกคืนเลย)


แล้วมันจะเป็นไปได้หรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย...

สุดท้ายเราก็ต้องเจอใครสักคน ที่เราจะรักได้แบบ
ยิ้มรับ และพูดขอบคุณได้เมื่อครั้งที่เค้าคนนั้นจากไป
นายเจ๋งมากเลยมิว...


ดั่งในใจความบอกในกวี ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง

แล้วเราจะยังควรจะหวังอยู่รึเปล่า ช่วยตอบเราหน่อยสิ...


มีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย

ความรัก ความจริง ความฝัน จะแยกกันยังไงดีให้ลงตัว...


ว่าถ้าชีวิตคือทำนอง เธอก็เป็นดังคำร้องที่เพราะและซึ้งจับใจ

ขาดเธอไป ฉันก็ยังมีทำนองของฉันอยู่ แต่พอเธอเข้ามา เพลงของฉันก็จะเป็นเพลงที่สมบูรณ์


เหนื่อยมั้ยแม่...

ผมรักแม่นะครับ จะไม่ทำให้แม่ผิดหวัง...


ขอบคุณนะ... (ฉากจบ)

ขอบคุณ... ขอบคุณมากๆ...


แล้วโต้ง... คิดว่าเพลงนี้เป็นไงบ้างอะ

อย่ามีใครมาร้องเพลงนี้ให้ฟังนะ รักตายเลย


อยู่เป็นเพื่อนอาม่าซักพักนะ

เห้อ... เหงา... คิดถึงเค้าคนนั้น


ก็ดี ไม่รู้ดิ ก็ดี

จะมีความหมายแฝงอะไรรึเปล่านะ


เหงาจนน่ากลัว...
เราอยู่กับมันมา 5 ปี ทำไมเราจะไม่รู้ว่ามันทำร้ายเรายังไง
แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ...

เห้อ... เหงาจนน่ากลัว... ตรงจนน่ากลัว... โดนจนน่ากลัว...









ถ้าแฟนฉัน คือ Feel memoristic
ถ้า seasons change คือ Feel good
รักแห่งสยาม ก็ต้อง Feel realistic แล้วล่ะ

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย

สอบเสร็จแล้วโว้ยยยยยย

เล่นเอาซะเหนือยแทบแย่

ไม่รู้ว่าทำไมมันขยันกว่า

ตอนสอบแอดมิดชั่นก็ไม่รู้



ก็ดูดิ่ ตอนสอบแอด

หนังสือก็ไม่เคยอ่าน

เพื่อนพากันติวก็ไม่ติว

แต่นี่ดันทั้งอ่าน ทั้งติว

ไม่หลับไม่นอน เหอๆ

ตีสาม ตีสี่ กุทำได้ไง?




พอสอบเสร็จก็ปล่อยตัว

ไปร้องคาราโอเกะ แล้ว

ก็ปายกินมู๋กะทะต่ออีก

แล้วสรุปว่าก็ไปนอนตาย

อยู่ที่ห้องเพื่อน จนถึงเช้า

แล้วกว่าจะตื่นก็เกือบเที่ยง

แล้วก็ไปกินข้าว แล้วก็ไป

เล่นเกมส์ ที่ร้านเน็ตต่อ

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เลิกเล่น

ทำตัวไร้แก่นสารจริงกู

แค่นี้ดีกว่า เริ่มขี้เกียจพิมพ์ละ




โชคA

ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยได้ ไม่ค่อยมีเวลาอัพเลยอ่ะ

ทั้งเรียน ทั้งกิจกรรม แต่จริงๆเวลาว่างก็มีอยู่นะ

แต่ทำไมไม่ได้มาอัพบล๊อคก็ไม่รู้ แหะๆ


ตอนนี้แต่งฟิคด้วยล่ะ แต่ไปแต่งกับชาวบ้านเค้าอ่ะ

ไม่ได้แต่งเองทั้งหมด มันไม่ค่อยมีเวลาอ่ะนะ

ก็ถ้าใครอยากอ่าน ที่นี่เลย 523020473-3

เป็นเว็บส่วนตัวของนักศึกษาอ่ะนะ ไปอ่านแล้วก็คอมเม้นท์ด้วยละกัน





ตอนนี้กำลังหาเนื้อคู่อยู่ 555+ ล้อเล่น...

แต่ถ้าได้ก็ดี (ซะงั้น) พูดไปงั้นแหละ

แต่หน้าตาอย่างงี้ คงยาก ( คิดว่าอย่างนั้น -.- )


ตอนนี้นั่งเล่นเกมส์อยู่อ่ะ ทั้งๆที่ใกล้สอบแล้วแท้ๆ

แต่ดันมานั่งเล่นเกมส์โต้รุ่ง แปลกเนาะคนเรา

เดี๋ยวพอเกรดแย่ก็มาคิดมากทีหลังอีก

เหอะๆ แต่เราไม่เป็นคนอย่างนั้นหรอก

อิอิ บ่นไปงั้นๆแหละ


ตอนนี้กำลังคิดไม่ตกกับอนาคต

( เ รื่ อ ง เ งิ น ล้ ว น ๆ ) เงินเริ่มไม่พอใช้ ฮ่าาาาาาา

ก็เล่นเอาไปเข้าร้านเน็ตแทบทุกวัน วันละหลายๆชั่วโมง เฮ้อ...

ชีวิต หนอ ชีวิต กำลังจะพยายาม ลด ละ แต่ไม่ เลิก อยู่ ฮ่าาาาาาา




ปล1.คิดถึงเพื่อนๆทุกคนมากมาย
ปล2.ใกล้สอบแล้ว อ่านหนังสือ
ปล3.Relax บ้างบางเวลา

[ ความคิดฟุ้งซ่าน ]

ปวดหัวตึ๊บ @_@
นอนตี2กว่า ตื่น7โมงเช้า
เอ๊ะ!! วันนี้ต้องไปมหาลัยนี่หว่า

. . . อาบน้าม . . .

เอกสารที่ต้องเอาไปมีไรบ้างวะ
ใบตรวจร่างกาย ปพ. รูปถ่าย แค่นี้มั้ง
ลัลล้า~~ ไปรายงานตัว เย้ๆ เป็น นศ.แล้ว

7.30 อะไรวะรถคนเต็ม (เออวันนี้เปิดเทอมนี่หว่า)
รอ 8.00 เต็มอีกละเฮ้อ แต่คันนี้มันขับเร็วนี่ ไปคันนี้แหละ
อะโห รถคนแน่นมาก อ๊ะ คุณพ่อคุณแม่ TT_TT
โดนพรากไปซะแล้ว โดนดันมาอยู่ข้างหลังซะนี่

อ๊ะ พี่นักศึกษา(ชาย) มายืนข้างหน้า
เอ๋? พี่คนนี้ทำไมดูด้านข้างน่ารักจัง ดูหน้าตรงไม่ค่อยน่ารักแฮะ
ขาวกว่าที่เห็น(ไกลๆ)นะเนี่ย อะไรกันนี่

กลายเป็นว่าชั้นยืนโอบพี่เค้าอยู่หรอเนี่ย -.-?
โอ้ยทำไมรถคนเยอะ พี่เค้าสูงกว่าเรานิดเดียวเองแฮะ
โอ้วก๊อด ทำไมยืนชิดกันขนาดนี้เนี่ย
หน้าห่างจากกันไม่กี่คืบ (เริ่มฟุ้งซ่าน)

ถ้ารถเบรคกระทันหัน หน้าชั้นจะไม่ไปจูบแก้มพี่เค้าหรอ?
(พอดีชั้นยืนหันไปด้านหน้ารถ ส่วนพี่เค้าหันไปข้างๆ)

. . . สักพักหนึ่ง . . .

มันมาแล้ว มันมาเก็บตังแล้ว ป๊าาาาจ่ายค่ารถให้หน่อย
ไม่ได้ยิน -*- ขอโทษนะพี่ที่ต้องเอนผ่านหน้าพี่ไป เสียวโว้ย
อ่ะเวน ให้กุจ่ายค่ารถเอง เอ๊าไอ้คนเก็บตังนี่มันจะอ้วนไปไหน
เบียดติดกับพี่เค้าแล้วเนี่ย (ชอบล่ะสิ -0- )

เฮ้อ~ ค่อยยังชั่ว มันเก็บเสร็จละ แต่เอ๊ะทำไมเรายืนชิดกันกว่าเดิมเนี่ย
หน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบนะเนี่ย เอ๊ะกลิ่นอะไรอ่ะ?
แป้ง? น้ำหอม? อยู่ใกล้จนขนาดได้กลิ่นเลยหรอเนี่ย!!
มองหน้าใกล้ๆยิ่งน่ารัก อ๊ากช้านเคลิ้มไปได้ไงเนี่ย >0<
แล้วถ้าเราเผลอไปหอมแก้มพี่เค้า มันจะเป็นยังไงวะเนี่ย
*0* ไม่อยากจะคิดต่อ

อ๊ากกกกก ตาลุงบ้า จะมาลงรถอะไรตอนนี้
เราสองคนติดกัน จนจะกลายเป็นปาท่องโก๋แล้วนะเนี่ย
กรี๊ดดด!! มือของเราสัมผัสกัน (อ๊ะ แต่ชั้นก็ชอบนะ 555+)

อ๊ากกกกก!! ไอ้คนขับรถบ้าจะมาเบรกอะไรกระทันหัน
ดีนะไม่เอนไปจนดูดปากกับพี่เค้า อ๊ะไม่ใช่ละ -*-
ตามกฏฟิสิกส์ ว่าด้วยเรื่องของแรง ..... ฯลฯ
ชั้นเอนไปข้างหน้า พี่เค้าก็ต้องเอนไปข้างหน้าด้วย ตามแรงเบรค
เพราะฉะนั้น ไม่มีวันจุ๊บกันได้อย่างแน่นอน

คิดแล้วเสียดายเฟ้ย
เอ้ย!! ไม่ใช่ +.+

อ่าา ลงรถแล้ว
แล้วเราก็ต้องแยกจากกัน
เป็นเรื่องที่น่าเศร้ายิ่งนัก
หากเรามีวาสนาต่อกัน
บุปเพอาละวาด คงจะทำให้เรา
มาพบกันอีก



THE END . . .

Who killed Cock Robin?
(ใครฆ่านกโรบิน?)

Who killed Cock Robin? I, said yhe Sparrow. With my bow and arrow, I killed Cock Robin. Who saw him die ? I, said the fly, With my little eyes, I saw him die. Who caught his blood ? I, said the Fish, With my little dish, I caught his blood. Who'll make his shroud ? I said the beetle, With my thread and needle, I'll make the shroud. Who'll dig his grave ? I, said yhe Owl, With my pick and shovel, I'll dig his grave. Who'll be the parson ? I, said the rock, With my little book, I'll be the parson. Who'll be the clerk ? I, said the lark, If it's not in the dark, I'll be the clerk. Who'll carry the link ? I, said the linnet, I'll fetch it in a minute, I'll be carry the link. Who'll be the chief mourner ? I, said the Dove, I mourn of my love, I'll be the chief Mourner. Who'll carry the coffin ? I, said the kite, If it's not through the night, I'll carry the coffin. Who'll bear the pall ? We, said the Wren, Both the cock and the hen, We'll bear the pall. Who'll sing a psalm ? I, said the Thrash, As I sit on a bush, I'll sing a psalm. Who'll toll the bell ? I, said the bull, Because I can pall, So Cock Robin,farewell. All the birds of the ai Fell a--sighing and a-sobbing, When they heard the bell toll For poor Cock Robin.

พ่อนกโรบินถูกใครคนไหนฆ่า นกกระจอกออกมารับสารภาพ ข้ายิงศรจากธนูอันงดงาม เป็นผู้พรากชีวิตของเขาไป แล้วใครกัน? ที่เห็นตอนเขาตาย ทางด้านซ้ายแมลงวันตอบรับให้ ตาดวงน้อยของข้าเห็นเหตุนั้นไซร้ ยืนยันได้เขาสิ้นใจไปแล้วจริง แล้วหยาดเลือดของเขาเล่าอยู่แห่งไหน ? ฉันรองไว้...ปลาตัวหนึ่งเล่าทุกสิ่ง จานใบเล็กของข้ารีบรับริน ยามที่ลิ่มเลือดเขานั้นต้องตกมา ใครจะช่วยจัดหาผ็ห่อศพ ? ศาลที่เคารพ...ข้าเองจะจัดหา เข็มและด้ายของเต่าทองเช่นตัวข้า จะเย็บผ้าห่อศพของเขาเอง หลุดฝังศพของเขาใครจะขุด เฒ่านกฮูกรีบอาสาอย่างเหมาะเหม็ง กรงเล็บแข็งและกล้าแกร่งจะร่ายเพลง ผืนดินวังเวงจะแปรเป็นแหล่งพักกาย บาทหลวงทำพิธีเล่า...จะหาไหน ? ข้านี่ไง...เสียงขานดังอย่างใจหมาย อีกาอวดสมุดเล็กอย่างไม่อาย เยื้องย่างกายยืนเบื้องหน้าอาสาพลัน แล้วตำแหน่งแม่งานใครจะรับ ? นกเมฆขยับปีกสวยอันชวนฝัน ไม่มืดมนแม้สิ้นแสงแห่งตะวัน จะจัดการให้พ่อนกผู้แสนดี คบไฟนำทางเล่า...ใครจะถือ ? ข้านี่คือผู้เหมาะกับงานชิ้นนี้ ข้าจะไปรับคบไฟในไม่กี่นาที นกแดงบอกก่อนที่จะทำงาน ใครกันเล่า? จะเอ่ยนำไว้อาลัย ข้านี่ไง...นกพิราบผู้อาจหาญ เพื่อนผู้เป้นที่รักซึ้งสิ้นลมปราณ ความร้าวรานเหล่านี้ข้าซึ้งใจ ใครจะรับอาสาแบกหีบศพ ? ในผืนภพใครกล้าแกร่งเช่นข้าไหม นกเหยี่ยวบอกแล้วอาสาในทันใด มันคงไม่ยาวนานเกินข้ามคืน ผ้าคลุมหีบศพนั้นใครอาสา ? นกกระจิบรับมาไม่ขัดขืน อีกพ่อไก่และแม่ไก่ก็ต่างยืน ไม่กล้ำกลืนต่างยินดีช่วยกัน ใครกันเล่า ? จะขับขานร้องเพลงสวด นกทรัชรีบยกหางอวด...ข้าไงท่าน จะนั่งอยู่บนขอนไม้พนาวัน ขับขานบทสวดนั้นให้ก้องไพร แล้วอีกทั้งระฆังกังวานหวาน ใครอาสารับงานช่วยขานไข ? วัวกระทิงอาลัยรักรีบรับไว้ จะสั่นให้ดังกึกก้องเพื่อบอกลา เมื่อเหล่าสัตว์ยลยินเสียงกริ่งก้อง เหล่านกร้องโพยพินเกลื่อนเวหา สะอื้นไห้น้ำตารินอาลัยลา แด่โรบินโรยราผู้จากไป